Αυτούς τους έχω βαρεθεί...

Ok, so we have:

Μόνικα: Πάλι δεν την είδα... Είχε κόσμο και βαρέθηκα να στριμοχτώ στην Ξάνθη (απαράδεκτο):

Συνάντησα όμως το αμάξι των ονείρων μου. Κάθε πρωί θα ξυπνάω με σκοπό να μαζέψω λεφτά και να το πάρω:

Ακριβώς έτσι πρέπει να είναι. Με την αεροτομή του, τα μπλε φώτα από κάτω, τα φιμέ τζάμια και φυσικά τα αυτοκόλλητα στο πίσω τζάμι και δίπλα στην πόρτα (BBS, Alpine κλπ...)

Μέσα άπειρος χώρος για υπολογιστές, κεραίες κλπ...

Μέχρι να βρω τα λεφτά όμως με παρηγορεί ο Μικρούτσικος (και τα -αδιάφορα- υπόγεια ρεύματα):

Ωραία ήταν... τιμή μας Κ. Μικρούτσικε. Βέβαια δε μας είπατε στο τέλος τους 7 νάνους όσο κι αν το ζητούσαμε.. :(

Αφού τους λέτε τόσο καλά!

Περισσότερα εδώ (μεγάλο βίντεο):

Αυτά για σήμερα..

Α! χθες για πρώτη φορά καθηγήτρια με έμαθε με το μικρό μου! Επιτέλους έμαθα πως γίνεται συτό το γλύψιμο...

Note: Ο τίτλος του ποστ δεν πάει στο περιεχόμενό του, απλά είναι στίχος από τραγούδι που ακούσαμε το Σάββατο και μ'αρέσει πολύ.